කෙල්ලේ

ගලා හැලෙන දිය ඇල්ලක සුන්දර බව කෙහෙරැල්ලේ
සෙනෙහස පිරි නුඹෙ සිනහව රැල්ලකි පිපෙනා වැල්ලේ
නුඹෙ දෙතොලේ පැහැය දුටිමි ලියලන පොඩි නා දල්ලේ
කෙලෙසක නම් නුඹේ මතක අමතක කරමි ද කෙල්ලේ

ලද නොලද ජීවිතය

පොඩි ගේට්ටුව ඇරන්
පඩිපෙල නැගගෙන 
මහ රෑට මහන්සිය
තට්ටු කල විට දොරට
අපිරිමිත සෙනෙහසින්
දොර ඇරන් සිනාසෙන
තේ එකක් හදන්නම්
ඔයා ඇඟ හෝදන්න
යන්තමින් මධුවිතක්
රස දැනෙයි හදවතට
මම කෑම හැදුවා
කෝ එන්න කවන්න
සයනයේ නුඹෙ සුවඳ
ලද නොලද ජීවිතය

නොගෙනෙනු මැනවි මට නුඹ නැති අතීතයක්

අහස කඩා වැටුනා වාගෙයි හිසට
සයුර ගලා හැලුනා වාහෙයි නෙතට
පරවුනු කුසුම් සහසක් පුදදී හදට
ඇයි නුඹ ගියේ වාවන්නේ නෑ හිතට

සුන්දර මතක එක එක ගෙන එකතු කොට
ලස්සන සිහිනයක් මැවෙනව විටින් විට
මියැදෙනු නොදී ඒ සිහිනය සැබෑ කොට
එනු මැන බිසව් මා හදවත එකලු කොට

ගෙවෙනා තත්පයර හෝරා අනන්තයක්
අපි පහු කලේ නිම නොවෙනා වසන්තයක්
නුඹ නම් මෙ මට මිහි පිට මැවු තුසීතයක්
නොගෙනෙනු මැනවි මට නුඹ නැති අතීතයක්

හුස්ම

පිට වෙන්නට කලින් මගෙ අවසන් හුස්ම
ආසයි අහන්නට නුඹෙ හදවත ගැස්ම
ගැහුනත් මගේ හදවත පැය තුන් තිස් ම
මා ජීවත් කලේ නුඹ ගෙන් ලද හුස්ම

ගුලි කර අරන් හිරු සඳ තරු අත් මිටට
පනවන්නට හිතයි ගනඳුර මුලු ලොවට
කාලය නවත්වා හරවා පසුපසට
ආසයි එන්න දුවගෙන මට ඔබ ලඟට

හිතට දැනෙන වේදනාව අකුරු කරන්
නුඹ ගැන නැගෙන සිතුවිලි නෙතු අගට අරන්
සුවපත් කරන්නට මා ඔබ ලඟට කරන්
එනතුරු බලමි පෙරමඟ මම දෑස් ඇරන්

සිතුවිලි

දඟ කරන් හිත ගාව
හිනැහෙමින් නෙතු ගාව
ජීවිතය පැතුවාම
නෑ සිතුවෙ කිසි දිනෙක
හැර දමා යැයි මාව

මගෙ සුසුම් නුඹෙ වතේ
නුඹෙ සුවඳ මා ගතේ
පෙමින් හිනැහුනු නෙතේ
සිත් දෙකක් එක සිතක් වී
නමුත් අද නුඹ නැතේ

මියැදුනත් හිත මගේ
පිරි කඳුලු නෙතු අගේ
නුඹ හීනයක් වගේ
පුදුමයි අතැර ගිය හැටි
යලි නැගෙන් සඳ වගේ

ගිම්හානයේ අකලට වට මුතු වරුසාවක්

ගිම්හානයේ අකලට වට මුතු වරුසාවක්
මැවූ දේදුන්න ඔබයි අහසේ
ජීවිතයම අද වෙනකොට කඳුලු කතාවක්
ගිහින් ඔබ මටත් හොරා රහසේ

මරු කතරේ නිල්ල නැගුනු කෙම් බිමක් ලෙසින්
පවසට පැන් විලක් ම වූයේ
කෙලෙස හිතන්නද මා නුඹ මිරිඟුවක් වෙසින්
අරුත දිවියෙ නුඹමයි කීවේ

අඳුරු අහස් කුස එලිකල විදුලියක් වගේ
ජීවිතයට එලිය ගෙනාවේ
සත්තයි නුඹ සැබෑ නොවෙන හීනයක් වගේ
නින්දෙදි මා සමඟ හිනාවේ

විඳීම්

ගිම්හානය ගෙවී එලැඹී වස්සානේ
පතොක් ගසක කටු මත පිපිලා හීනේ
නැවතුනු හදක් පිරිමැද ගෙන දී ප්‍රාණේ
ජීවත් වෙන්න අරුතක් නුඹ කීවානේ

තනිකම කැන්දාන පිල්කඩ මත හිඳුවා
මීවිත හැමදාම වැලපෙන හිත හැදුවා
මා ගැන කවුරු නැතුවත් ඉර හඳ බැලුවා
එලියට වඩා අඳුරට මම පෙම් කෙරුවා

අඩියෙන් අඩිය අත්වැල වී නැගිටින්න

තනිකම මකන්නට තනියට ලඟ ඉන්න

අඳුරට හැරුනු හදවත එලි කරවන්න

මීවිත කුමට නුඹ ඇති මට මත් වෙන්න